Wszystko zaczęło się od idei, że zaprojektowana przestrzeń kształtuje emocje i świadomość odbiorców, od koncepcji wnętrza, w którym dotyk lub ruch dłonią w powietrzu inicjuje zmianę, transformację, która responsywnie wypełnia obszar – odpowiedź wnętrza staje się reakcją na impuls. Przestrzeń responsywna to taka, która jest wrażliwa na swoich odbiorców – reaguje na ich działanie, a powierzchnie wspólne (ściany, sufity, podłogi), wśród których żyjemy stanowią w myśl projektowania spekulatywnego interfejsy dla tej przestrzeni. Projekt prezentuje koncepty przestrzenne w postaci ekspozytorów idei, stanowiące preteksty do myślenia o zastosowaniu ich w skali wnętrza, architektury. Zawierają one w sobie ładunek możliwości dla powierzchni wspólnych, są kolekcją wycinków rzeczywistości wyobrażonej, takiej w której za pomocą wszystkich zmysłów odbieramy dane bezpośrednio z przestrzeni, a przestrzeń płynnie podąża za naszymi pragnieniami.

Projektowanie responsywne to projektowanie doświadczeń, które rezonują z odbiorcami bazując na tych zmysłach, które są najbardziej responsywne, które przejmują działanie innych zmysłów w sytuacji niepełnosprawności.

Wystawa prezentuje koncepty przestrzenne stanowiące preteksty do myślenia o zastosowaniu prezentowanych rozwiązań w skali wnętrza, architektury. Zawierają one w sobie ładunek możliwości dla powierzchni wspólnych, którymi jesteśmy otoczeni, wśród których żyjemy, które nam towarzyszą. Jest kolekcją wycinków rzeczywistości wyobrażonej, takiej w której za pomocą wszystkich zmysłów odbieramy dane bezpośrednio z przestrzeni, a przestrzeń płynnie podąża za naszymi pragnieniami."

Patrycja Ochman i Paulina Ochman

Na projekt składa się 7 obiektów responsywnych (boksy ze sklejki, z wykorzystaniem plexi, szkła, luster weneckich i elektroniki, wymiary: dł. 30 cm x szer. 40 cm x wys. 80 cm–160 cm. Każdy boks zawiera w sobie inną interakcję.

boks 01 – dotknięcie miękkich pianek inicjuje odpowiedź w postaci drgania o różnym natężeniu. Odczucie miękkości materiału zamieniane jest na wibracje.

boks 02 – wertykalny ruch dłoni nad czujnikiem uruchamia wiatrak w szklanym sześcianie podnosząc w górę leżące w nim drobne elementy. W zależności od odległości dłoni od czujnika wiatrak pracuje szybciej lub wolniej.

boks 03 – przedstawia rzeźbę terenu, zbudowaną z tektury (wycięta na laserze, klejona płaszczyznowo) wymalowaną farbą przewodzącą elektryczność – dotyk poszczególnych płaszczyzn wywołuje dźwięk (wyższy / niższy w zależności od wysokości wzniesienia) oraz zmianę mapingu rzucanego na płaszczyznę terenu z góry. Dotyk zamieniany jest tu na dźwięk.

boks 04 – przedstawia ażurową kopułę zbudowaną z przecinających się wzajemnie płaszczyzn czarnej pleksi. W podstawie kopuły zamontowane są czujniki i diody – ruch dłoni kreślący w powietrzu nad kopułą kształt kopuły powoduje iskrzenie punktów świetlnych, nad którymi pojawia się dłoń i gaśnięcie światła, kiedy dłoń przesuwa się w inne miejsce. W tym przypadku na nasz ruch przestrzeń odpowiada światłem.

boks 05 – zawiera tunel lustrzany z możliwością wglądu od góry i panelem do sterowania wyświetlaną treścią – zmianą skali, tempa, kształtu form będących w ruchu na ekranie znajdującym się na spodzie tuby.

boks 06 – pozoruje realny kontakt z przestrzenią dzięki schowaniu w jego wnętrzu projektora, który rzuca od spodu światło na perforowaną powierzchnię blatu – odwzorowując dłoń odbiorcy – kopiując jego ruchy na zasadzie lustra stworzonego z punktów świetlnych.

boks 07 – zwieńczony jest sześcianem ze szkła mlecznego, w którym za sprawą dotknięcia płaszczyzny boksu fragmenty ścianek stają się transparentne dając możliwość wglądu do wnętrza. Płaszczyzna reaguje na dotyk stając się przeźroczystą, a kiedy odsuwamy dłoń – szyba staje się ponownie nieprzezierna.

Ważnym elementem projektu Przestrzeni responsywnej był eksperyment związany ze zrealizowanym wcześniej projektem OKKA (panele dotykowe dla niewidomych). Dla poszerzenia spektrum oddziaływania obiektu powstała druga wersja OKKI – umożliwiająca osobom bez dysfunkcji wzroku doświadczenie sytuacji bycia niewidomym. W tym celu panele pomalowane zostały czarną farbą o wysokiej głębi czerni i matu, która odbija minimalną ilość światła od pomalowanej powierzchni, wizualnie stwarzając wrażenie czarnej, płaskiej płaszczyzny, niezależnie od poziomu jej rozrzeźbienia. Dla wzmocnienia efektu panele zostały wyeksponowane z podświetleniem led od tyłu, dzięki czemu osoba widząca mogła zdać się tylko na zmysł dotyku w rozpoznawaniu form ukształtowanych na powierzchni paneli.

film: Patrycja Ochman

Galeria Sztuki STREFA istnieje od 2013 roku.

W jej historii jeszcze jako Galeria inAW zapisało się wiele wystaw indywidualnych zaproszonych Artystów i Projektantów, naszych Dydaktyków, a także liczne zbiorowe wystawy związane bezpośrednio z działalnością Wydziału.

Radę programową stanowili członkowie Katedry Sztuk Pięknych pod przewodnictwem Pani prof. Ewy Kutermak-Madej, pierwszej kurator Galerii, którą w latach kolejnych zastąpił dr hab. Michał Misiak prof. ASP.

W październiku 2020 r. funkcję kuratora artystycznego i kierownika Galerii objął dr Tomasz Westrych, z którego inicjatywy postanowiono nadać przestrzeni galeryjnej nowe oblicze identyfikacyjne, wyróżniając obszar wystawienniczy, instalując ekspozycyjny system oświetleniowy i nadając nową nazwę: STREFA – GALERIA SZTUKI WAW. Strefa sztuki zyskała także własny znak graficzny, który został wyłoniony w ramach konkursu zorganizowanego wśród Studentów w Pracowni Projektowania Graficznego pod kierunkiem dr Wojciecha Kapeli. Autorem zwycięskiego logo jest Studentka Katarzyna Jasińska.

Charakter programu organizowanych wystaw był i będzie ściśle powiązany ze specyfiką WAW, szczególnie akcentując spotkania artystyczne z szeroko pojętym myśleniem o przestrzeni; uwzględniając w części ekspozycyjnej rolę warsztatu współczesnego artysty i jego oryginalność.

zdjęcia wystawy: Marek Błażucki

plakat / video grafika: Wojciech Kapela